पीसीआरको फन्दाले यस्तो हालत…

काठमाडाैं । घरधनीले जसरी भए पनि रिपोर्ट ल्याएर आउनु भनेपछि उनीहरु कोही झोला बिसाएर त कोही झोलै बोकेर टेकु अस्पतालमा सुत्न जान्छन् तर सबैको पालो आउँदैन । पीसीआर रिपोर्ट हाम्रो प्रमाणपत्र रै’छ । बाध्यताले जस्तो पनि दुस्ख सहनुपर्ने रै’छ, हामी गरिब नभएको भए पैसा तिरेर अरु अस्पतालमै गएर पीसीआर गर्थ्यौं।

उनी लाइनको पहिलो नम्बरमा छन् । उभिइरहन कठिन हुने भएकाले चाउचाउको कार्टुनलाई इँटाले अँठ्याएर छेउको सिँढीमा टुसुक्क बसिरहँदा ध्यान घरीघरी भाँडिन्छ, आँखा आफूले ओगटेको त्यही ठाउँमा पुग्छ । अघिल्ला दुई रात लाइन बसेर पनि पालो नपाएपछि राजेश साह शनिबार साँझ ६ बजे नै शुक्रराज ट्रपिकल तथा सरुवा रोग अस्पताल पुगेका थिए ।

पीसीआर परीक्षण गर्न साँझदेखि नै लाइन बसेकाहरु शनिबार राति टेकुस्थित शुक्रराज ट्रपिकल तथा सरुवा रोग अस्पताल परिसरमा त्यही लाइनको पहिलो नम्बरमा थिए, सर्लाही बलरा नगरपालिका १ का राजेश साह ९बायाँ माथि०, जसले पीसीआर रिपोर्ट विना काम खोज्नसमेत पाएका छैनन् । आफू एक नम्बरमै भएकाले आइतबार त पक्कै पीसीआर गर्न पाइनेमा उनी ढुक्क थिए तर आफ्नो पालो कसैले मिचिदेला कि भनेर सशंकित पनि थिए । त्यही कारण उनका आँखा बारम्बार आफैंले राखेको इँटामाथि दौडिन्थे ।

सर्लाही बलरा नगरपालिका–१ का राजेश जन्मिँदै उनको घर ऐलानी जग्गामा थियो । जन्मजात ‘सुकुम्बासी’ भएकाले उनले देख्ने सपनाको घेरा पनि फराकिलो छैन । बा–आमाले पेटका लागि संघर्ष गरेको देखेरै हुर्किएका राजेशले १२ वर्षको उमेरदेखि नै साहुको खेत कमाउन जाने र दिनभरि काम गरेबापत जे दिन्छन् त्यही ल्याएर छाक टार्ने गर्थे । त्यसैले ३७ वर्षीय उनी सन्तोकी देखिन्छन्, उनलाई आफ्नै नियतिबाहेक अरू कसैसँग गुनासो छैन । कान्तिपुर दैनिकबाट…